Kayıtlar

24.Bölüm: Bi Tek Ben Anlarım

                           KARA KEDİ "Telefonunu bir dakika bile kapatmıyorsun ne zaman ararsam sana ulaşabiliyorum anladın mı beni?"  Dicle kapının önünde sırt çantasını omuzlarına geçirirken Beste'nin ard arda sıraladığı komutları artık duymazdan geliyordu çünkü hepsini daha önce beş kez dinlemişti. Odasından çıkan Açelya sitem dolu bir şekilde konuştu. "Ya sanki çok uzak bir yere gidiyor. Sanki yüz yıl gelmeyecek. Akşam burada yine." "Sen sus." diyen Beste Dicle'ye döndü. "Sen ona bakma yine dediklerimi yap." Dicle ona dönerken konuştu. "Tamam. Annemi özledim diye de ağlayayım mı?" Beste ona çıkışacaktı ki kapı çaldı. Kapının önündeki Dicle kapıyı açtığında karşısında Deren'i gördü ve yüzündeki kocaman gülümsemeyle ona sarıldı. "Günaydın." Deren'de ona sarılırken konuştu. "Günaydın." Ayrıldıklarında eli arka cebine gitti ve arabanın anahtarını uzattı. "Fıstığıma iyi bakın. ''Tekrardan ...
Yorum Gönder
Devamı

23.Bölüm Bi Tek Ben Anlarım

                                                                                       İZMİR "Sağolun ya hayatımda gördüğüm en hayırlı arkadaşlarsınız." diyen Açelya koltuğa otururken sitemle söyleniyordu.  "Ama benim alçım var." diyen Minel'le Beste konuştu. "Sende yani." dediğinde Açelya'ya döndü. "Aşkım ne bilelim Umay'ın temizlik telaşı yüzünden aklımızdan çıkmış senin yukarı çıktığın." "Şşt." diyen Minel göz kırptı. "Naptınız yukarda o kadar saat baş başa?" Yastığı hızla ona fırlattı Açelya. "Elinin körünü yaptık Minel." "Of tamam kavga etmeyi bırakın." diyen Beste ekledi. "Benim asıl merak ettiğim diğerlerinin gecenin bu saati İzmir'de ne işi var?" "Kimler İzmir'deymiş?" dedi Açelya ona dönerken. "Cenk, Aybars, Bartu ve Rüzgar." diyen Dicle ile Beste konuştu. ...
Yorum Gönder
Devamı

-yalnız ölü balıklar akıntıyı takip eder.

Merdivenlerden hızla inen ve muhtemelen kimseye bakmadan evden çıkmayı hedefleyen adımlarım büyük aile salonumuzdaki televizyondan yükselen muhabirin sesiyle olduğum yere mıhlanmamı sağladı. "Ünlü iş adamı Kenan Yağızoğlu bu sabah saatlerinde iki katlı evinde ölü bulundu." Beynimde çınlayan cümleye babamın televizyonu kapattıktan sonra kurduğu cümle eklendi. "Amma başımız ağrıyacak bugün." Sonra abimin sesi katıldı. "Baba ben bir süre ortalıkta dolaşmasam mı?" Gözlerim oraya dönerken varlığımdan bir haberlerdi. Bu evde hep benim varlığımdan bir haberlerdi zaten. 7 yıl kadardır. "Çok dikkat çeker Bora." diyen babam yine oğlunun omzuna elini koyarken ekledi. "Şu süreci bir atlatalım sonra." Adımlarım onlara yönelirken koltukta oturan annem de dahil üçü birden bana döndüler. Yüzlerindeki şaşırmış ifadeyi gizleyemediler. 7 yıl kadardır görmek istemediğim yüzlerini. Annemin "Kızım.." ile başlayan cümlesini bıçak gibi kesti cümlem. ...
Yorum Gönder
Devamı